Pompy ślimakowe należą do grupy pomp wyporowych obrotowych o zdolności samozasysania cieczy pompowanej. Głównymi zespołami roboczymi są:  stalowy rotor wyprodukowany w kształcie jednozwojnej śruby o przekroju kołowym i dużym skoku i stator wykonany z elastomeru, w znaczącej liczbie przypadków jakości dostosowanej do produktów spożywczych, posiadający gwint dwuzwojowy o przekroju otworu podłużnego i z podwójnym skokiem rotora.  W czasie pracy pompy rotor tworzy w statorze ruch obrotowo-krążący powodując przetłaczanie płynów, możliwe dzięki temu, że w każdej fazie ruchu obrotowego obszar ssania pompy ślimakowej oddzielony jest od obszaru tłoczenia poprzez linię uszczelniającą. Pompa ślimakowa może ssać niezawodnie też ciecze o znacznej lepkości też z zawartością ciał stałych o zaokrąglonych kształtach (o wymiarze zależnym od wielkości pompy ślimakowej) bez urządzeń pomocniczych.

Ze względu na agresywność korozyjną środowiska, zgodnie z wymogami normy PN_EN 12500:2002 poszczególne pręty gwintowane można stosować:

• Pręty gwintowane proste i tuleje gwintowane wykonane ze stali niestopowych i stopowych z powłoką ocynku o minimalnej grubości 8 mikro-metrów – wewnątrz budynku w środowisku o kategorii korozyjności atmosfery C1, C2 i C3 (klasa 1 i 2 wg normy PN-EN 1670:2000)
• Pręty gwintowane proste i odgięte , a ponadto tuleje gwintowane wykonane ze stali odpornej na korozję, łączniki śrubowe proste i odgięte wykonane ze stali niestopowych i stopowych z powłoka ochronną cynku o minimalnej grubości 12 mikro-metrów – wewnątrz i na zewnątrz budynku w środowisku o kategorii korozyjności atmosfery C1, C2, C3 i C4 (klasa 1, 2 i 3 wg normy PN-EN 1670:2000).

Pręty gwintowane proste i odgięty wykonane ze stali niestopowych i stopowych bez powłok ochronnych mogą być stosowane tylko do łączenia elementów i stabilizacji zbrojenia tam, gdzie docelowo łącznik zostanie w trakcie prefabrykacji zabetonowany.

Konstrukcja lin stalowych dwuzwitych jest silniejsza, niż jednozwitych, stąd używa się ich do większych ciężarów, a w zależności od rodzaju splotu, również do różnorodnych urządzeń czy czynności.

Ogólny podział lin dwuzwitych przeprowadzany jest według rodzaju splotu je charakteryzującego – wyróżniane są więc liny przeciwzwite oraz współzwite.

Liny przeciwzwite mają znacznie mniejszą sprężystość od współzwitych – dzieje się to dlatego, iż mają one odwrotny kierunek zwicia drutu w splotce od kierunku, w jakim splotki są zwijane w linie; możemy wyróżnić typ prawy, w którym druty skręcane są w lewo, a splotki w prawo, oraz typ lewy, odwrotny – tutaj drut jest zwijany w prawo, zaś splotka w lewo. Poprzez taką konstrukcję, liny te mają w sobie jeden punkt styczności, są więc sztywniejsze i mniej podatne dynamice.

Liny współzwite to takie, w których druty w linie są zwijane w tym samym kierunku, do splotki; one również dzielą się na typ prawy i lewy, przy czym w typie prawym zarówno druty, jak i splotki skręcone są w prawo, zaś w lewym – w lewo. Taka konstrukcja daje linom współzwitym dużo większą sprężystość i dynamikę działania, szczególnie dzięki temu, że linia stykowa jest ciągła; pozwala na to mniejsze rozciąganie i „zużywanie się” liny.

Elektrody ESAB do stali niskostopowych w podwyższonych temperaturach wyprodukowane są z prętów elektrodowych ze stali niskowęglowej. Stopiwo o odpowiednich właściwościach chemicznych składu uzyskuje się przez otulinę która zawiera wymagane metale i żelazostopy.

Dlatego właśnie warto pamiętać, że tylko wykonywanie spawów elektrodami o nieuszkodzonej otulinie gwarantuje odpowiednią twardość i jakość stopiwa.

Dużą uwagę należy również poświęcić warunkom producenta określającymi sekwencji zabiegów cieplnych niezbędnych do wykonania przed spawaniem, w czasie jego trwania i po spawaniu.

Wszelkie informacje opisujące niezbędne czynności wykonywane w ramach obróbki cieplnej stopiwa elektrod i czasu studzenia po obróbce cieplnej są zawarte w normie PN-EN1599 i PN74/M-69434.

Dodatkowe elektrody w otulinie zasadowej, trzeba przed procesem spawania osuszać w temperaturze od 300 do 350 stopni C w czasie ok. 2h.

Należy jednocześnie pamiętać, że przy doborze jakichkolwiek elektrod trzeba się kierować właściwościami plastycznymi i mechanicznymi spoiwa.

Ze względu na agresywność korozyjną środowiska, zgodnie z wymogami normy PN_EN 12500:2002 poszczególne pręty gwintowane można stosować:

• Pręty gwintowane proste i tuleje gwintowane wykonane ze stali niestopowych i stopowych z powłoką ocynku o minimalnej grubości 8 mikro-metrów – wewnątrz budynku w środowisku o kategorii korozyjności atmosfery C1, C2 i C3 (klasa 1 i 2 wg normy PN-EN 1670:2000)
• Pręty gwintowane proste i odgięte , a dodatkowo tuleje gwintowane wykonane ze stali odpornej na korozję, łączniki śrubowe proste i odgięte wykonane ze stali niestopowych i stopowych z powłoka ochronną cynku o minimalnej grubości 12 mikro-metrów – wewnątrz i na zewnątrz budynku w środowisku o kategorii korozyjności atmosfery C1, C2, C3 i C4 (klasa 1, 2 i 3 wg normy PN-EN 1670:2000).

Pręty gwintowane proste i odgięty wykonane ze stali niestopowych i stopowych bez powłok ochronnych mogą być stosowane tylko do łączenia elementów i stabilizacji zbrojenia tam, gdzie docelowo łącznik zostanie w trakcie prefabrykacji zabetonowany.

Konstrukcja lin stalowych dwuzwitych jest silniejsza, niż jednozwitych, stąd używa się ich do większych ciężarów, a w zależności od rodzaju splotu, również do różnorodnych urządzeń czy czynności.

Ogólny podział lin dwuzwitych przeprowadzany jest według rodzaju splotu je charakteryzującego – wyróżniane są więc liny przeciwzwite oraz współzwite.

Liny przeciwzwite mają znacznie mniejszą sprężystość od współzwitych – dzieje się to dlatego, iż mają one odwrotny kierunek zwicia drutu w splotce od kierunku, w jakim splotki są zwijane w linie; możemy wyróżnić typ prawy, w którym druty skręcane są w lewo, a splotki w prawo, oraz typ lewy, odwrotny – tutaj drut jest zwijany w prawo, zaś splotka w lewo. Poprzez taką konstrukcję, liny te mają w sobie jeden punkt styczności, są więc sztywniejsze i mniej podatne dynamice.

Liny współzwite to takie, w których druty w linie są zwijane w tym samym kierunku, do splotki; one również dzielą się na typ prawy i lewy, przy czym w typie prawym zarówno druty, jak i splotki skręcone są w prawo, zaś w lewym – w lewo. Taka konstrukcja daje linom współzwitym dużo większą sprężystość i dynamikę działania, szczególnie dzięki temu, że linia stykowa jest ciągła; pozwala na to mniejsze rozciąganie i „zużywanie się” liny.

Ze względu na agresywność korozyjną środowiska, zgodnie z wymogami normy PN_EN 12500:2002 poszczególne pręty gwintowane można stosować:

• Pręty gwintowane proste i tuleje gwintowane wykonane ze stali niestopowych i stopowych z powłoką ocynku o minimalnej grubości 8 mikro-metrów – wewnątrz budynku w środowisku o kategorii korozyjności atmosfery C1, C2 i C3 (klasa 1 i 2 wg normy PN-EN 1670:2000)
• Pręty gwintowane proste i odgięte oraz tuleje gwintowane wykonane ze stali odpornej na korozję, łączniki śrubowe proste i odgięte wykonane ze stali niestopowych i stopowych z powłoka ochronną cynku o minimalnej grubości 12 mikro-metrów – wewnątrz i na zewnątrz budynku w środowisku o kategorii korozyjności atmosfery C1, C2, C3 i C4 (klasa 1, 2 i 3 wg normy PN-EN 1670:2000).

Pręty gwintowane proste i odgięty wykonane ze stali niestopowych i stopowych bez powłok ochronnych mogą być stosowane tylko do łączenia elementów i stabilizacji zbrojenia tam, gdzie docelowo łącznik zostanie w trakcie prefabrykacji zabetonowany.

Elektrody ESAB do stali niskostopowych w podwyższonych temperaturach wyprodukowane są z prętów elektrodowych ze stali niskowęglowej. Stopiwo o odpowiednich właściwościach chemicznych składu uzyskuje się przez otulinę która zawiera wymagane metale i żelazostopy.

Dlatego właśnie warto pamiętać, że tylko wykonywanie spawów elektrodami o nieuszkodzonej otulinie gwarantuje odpowiednią twardość i jakość stopiwa.

Dużą uwagę należy również poświęcić warunkom producenta określającymi sekwencji zabiegów cieplnych niezbędnych do wykonania przed spawaniem, w czasie jego trwania i po spawaniu.

Wszelkie informacje opisujące niezbędne czynności wykonywane w ramach obróbki cieplnej stopiwa elektrod i czasu studzenia po obróbce cieplnej są zawarte w normie PN-EN1599 i PN74/M-69434.

Dodatkowe elektrody w otulinie zasadowej, trzeba przed procesem spawania osuszać w temperaturze od 300 do 350 stopni C w czasie ok. 2h.

Należy jednocześnie pamiętać, że przy doborze jakichkolwiek elektrod trzeba się kierować właściwościami plastycznymi i mechanicznymi spoiwa.

Elektrody ESAB do stali niskostopowych w podwyższonych temperaturach wyprodukowane są z prętów elektrodowych ze stali niskowęglowej. Stopiwo o odpowiednich właściwościach chemicznych składu uzyskuje się przez otulinę która zawiera wymagane metale i żelazostopy.

Dlatego właśnie warto pamiętać, że tylko wykonywanie spawów elektrodami o nieuszkodzonej otulinie gwarantuje odpowiednią twardość i jakość stopiwa.

Dużą uwagę należy również poświęcić warunkom producenta określającymi sekwencji zabiegów cieplnych niezbędnych do wykonania przed spawaniem, w czasie jego trwania i po spawaniu.

Wszelkie informacje opisujące niezbędne czynności wykonywane w ramach obróbki cieplnej stopiwa elektrod i czasu studzenia po obróbce cieplnej są zawarte w normie PN-EN1599 i PN74/M-69434.

Dodatkowe elektrody w otulinie zasadowej, trzeba przed procesem spawania osuszać w temperaturze od 300 do 350 stopni C w czasie ok. 2h.

Należy jednocześnie pamiętać, że przy doborze jakichkolwiek elektrod trzeba się kierować właściwościami plastycznymi i mechanicznymi spoiwa.

Konstrukcja lin stalowych dwuzwitych jest silniejsza, niż jednozwitych, stąd używa się ich do większych ciężarów, a w zależności od rodzaju splotu, również do różnorodnych urządzeń czy czynności.

Ogólny podział lin dwuzwitych przeprowadzany jest według rodzaju splotu je charakteryzującego – wyróżniane są więc liny przeciwzwite oraz współzwite.

Liny przeciwzwite mają znacznie mniejszą sprężystość od współzwitych – dzieje się to dlatego, iż mają one odwrotny kierunek zwicia drutu w splotce od kierunku, w jakim splotki są zwijane w linie; możemy wyróżnić typ prawy, w którym druty skręcane są w lewo, a splotki w prawo, oraz typ lewy, odwrotny – tutaj drut jest zwijany w prawo, zaś splotka w lewo. Poprzez taką konstrukcję, liny te mają w sobie jeden punkt styczności, są więc sztywniejsze i mniej podatne dynamice.

Liny współzwite to takie, w których druty w linie są zwijane w tym samym kierunku, do splotki; one również dzielą się na typ prawy i lewy, przy czym w typie prawym zarówno druty, jak i splotki skręcone są w prawo, zaś w lewym – w lewo. Taka konstrukcja daje linom współzwitym dużo większą sprężystość i dynamikę działania, szczególnie dzięki temu, że linia stykowa jest ciągła; pozwala na to mniejsze rozciąganie i „zużywanie się” liny.